شب که می شود خدا چراغ ماه را روشن می کند تا من در حضور چشمان گنجشک و ستاره ها برای تو نامه بنویسم . کاغذ م برگهای خشک  درختان است و مدادم شاخه های یخ زده حیاتمان  . شب که می شود خیال تو در اتاقم راه می رود و همه اشیاء جان می گیرند . پروانه های خشکیده بال زنان از دفترچه ام بیرون می آیند پرده ها از شیشه ها شفاف تر می شوند و من می توانم خودم را در همه آینه های ناشناس تماشا کنم . گاهی حتی یک کلمه هم ندارم که برایت بگویم  و گاهی هزاران کلمه در دستان من است گاه با چشمانم در سیاهی شب هزاران حرف ناگفته برایت دارم ..گاه آنقدر اشک برایت دارم که در سینه ام نمی گنجند..گاه آنچنان برایت دل تنگ میشوم احساس میکنم در قفس زندگی اسیر شده ام .. نمی دانم گاه به همه چیز حسودی ام میشود حتی به پیراهنت که تو را در آغوش گرفته است .. . کاش تخته سنگی بودم که خانه اش در آغوش دریاست یا بنفشه ای که همیشه لب جوی را می بوسد و یا خیابان ساکتی که پیوسته خواب قدمهای تو را می بیند . کاش ترازویی برای اندازه گرفتن دلتنگی و عشق وجود داشت کاش می توانستی در رویاهایم بخوابی و در آرزوهایم بیدار شوی کاش بین لبهای من و نام تو هیچ فاصله نبود . کاش بجز تاخیر دیدارها هیچ کلمه ای نبود .........کاش من بودم تو بودی . ولی سهم من همینه که تو لحظه های بی تو بودن بسوزم و به تن این دل خسته رخت دلتنگی بدوزم . شاید باورت نکنی که چه قدر دوستت دارم .taraneh232001  -26/1/86