ترانه
هنوز در انتظار چیستم من ؟؟ اینجا هنوز تاریک است من به ازدحام کدامین کوچه خوشبختی مینگرم وقتی ..... دلم امشب..... آب نبات می خواهد که تمام غم هایم را با شیرینیش ببلعم من صبورم اما ...... به خدا دست خودم نیست اگر می رنجم یا اگر شادی زیبای تو را به غم غربت چشمان خودم می بندم تو نمی دانی چقدر با همه عاشقی ام محزونم و به یاد همه خاطرهات مثل یک شبنم افتاده به خاک مغمونم من صبورم اما ...... بی دلیل از قفس کهنه شب میترسم بی دلیل از همه تیرگی تلخ غروب و چراغی که تو را از شب متروک دلم دور کند میترسم من صبورم اما..... این بغض گران صبر نمی داند چیست.! مرا بشناس ای با من غریبه من اهل کوچه ی دلتنگی هستم کمی پایین تر از بن بست احساس کنار جاده ی یکرنگی هستم مرا بشناس و با من هم قدم شو برایم زندگی بی تو عذاب است دو راهی در کمین توست آری طریق زندگی پر پیچ و تاب است مرا اینسان که هستم ای غریبه بیا بشناس و با من آشنا شو من از جنس سکوت یا كه بلورم مرا بشناس یا بشکن بميرم مرا بشناس تا در قلب غربت میان سینه صحرا نمیرم مرا بشناس تا تنها نمانم...... یامقلب القلوب و البصار یامدبرالیل والنهار یامحول الحول والحوال حول حالناالی احسن الحال *عشق من بمون دل واپسم نذار بی تو نمیگذره این روز و روزگار ... من با تو دلخوشم وقتی کنارمی وقتی تو با منی دارو ندارمی عشق من بمون د ل و اپ س م نذار * تنها چیزی که می دانم اینست که ... عشق جاده ای ست برای رفتن و نرسیدن ... امید حجمی تهی است برای طی کردن جاده برای تنها ماندن امید ... بهانه ایست برای انتظار ... به امید پایان این جاده ننشین همه هیچ پایانی دارد به جز ..... به جز جاده ای که ما را به هم می رساند . آفتاب مهربانی سایه تو بر سر من ای که در پای تو پیچید ساقه ی نیلوفر من با تو تنها با تو هستم ای پناه خستگی ها در هوایت دل گسستم از همه دلبستگی ها در هوایت پرگشودن باور بال و پر من باد شعله ور از آتش غم خرمن خاکستر من باد ای بهار باور من ای بهشت دیگر من چون بنفشه بی تو بی تابم بر سر زانو سر من بی تو چون برگ از شاخه افتادم زرد و سرگردان در کف بادم گرچه بی برگم گرچه بی بارم در هوی تو بی قرارم برگ پائیزم بی تو می ریزم نوبهارم کن نوبهارم ای بهار باور من ای بهشت دیگر من چون بنفشه بی تو بی تابم بر سر زانو سر من ترانه سرا : قیصر امین پور
| Design By : Night Skin |
خون درد را
با گلم سرشته است
پس چگونه سرنوشت ناگزیر خویش را رها کنم؟
درد
رنگ و بوی غنچه ی دل است
پس چگونه من
رنگ و بوی غنچه را ز برگهای تو به توی آن جدا کنم؟دفتر مرا
دست درد می زند ورق
شعر تازه ی مرا
درد گفته است
درد هم شنفته است
پس در این میانه من
از چه حرف می زنم؟درد، حرف نیست
درد، نام دیگر من است
من چگونه خویش را صدا کنم؟
