ترانه
میخزم زیر لحافم میخواهم بخوابم میخواهم بمیرم تمام شوم من سالهاست شروع شدم یادم نیست کی به آخر رسیدم از هوای این اتاق خسته ام...... از همه چیز از همه کس . . .حتی تو ! تقویم ..... زمستان پاییز تابستان بهار را ورق میزنم در هیچ صفحه اش روزي به نام روز متفاوت وجود ندارد ! آن روز هر چه باشد روزي شبيه ديروز روزي درست مثل همين روزنیست ..... همه چیز هر روز هر لحظه تکرار میشود دلگیر شدم خوب میدانی اما ..... وجود تو نیز دل شادم نمیکند تویی که هستی و لمس می شوی درخاطرم اما در تقویم زندگی ام جای نمی گیری ! من به تو نیاز دارم اما نمیدانی !!! میگذری بی تفاوت میروی به دنبال روزگارت تقصیر تو نیست قرار ما همین بوده و هست .... هر وقت تو بخواهی باشم وگرنه تا تو نخواهی ...... می آید فرو میافتد برف بر حیاط کوچک خانه مان سفید میکند رنگ تنهایی ها یمان را . . پشت شیشه احساس مینویسم : زندگی اما از سردی زمستان در جا یخ میزند !! گاه دلم برای رفتن تنگ می شود.
"امروز دلتنگ خاطراتی شده ام که پشت سر جا مانده اند و بی تاب
آرزوهایی که از روبرو می گریزند.............
پشت این همه نوشته های خط خطی قصه یکی "نبود " و "بودنه " من همونم که نبود کنار تو ولی "بودنت " همیشه با منه!!! هستم ..... ودر لحظه های با تو بودن پیچ و تاب میخورم تو هم هستی ... در تمام ذهن بیمارم . جاری شدیم عادتم دادی دیگر نه دلواپست می مانم و نه تو بی تابم میشوی ! به همین سایه ات دلخوشم ..... شال گردنی ام را در آغوش میکشم و کلاهم را میکشم ..... نفسهای خسته ام را میان بافتهای ظریف حساسش آرام آرام گرم میکنم ... جای بوسه مهربان باد روی چشمهای خواب زده ام چه لذتی دارد هنگامی که پشت شال و کلاهم صورتم را پنهان میکنم . . میخواهم دیگر ناشناس بمانم ...!!! تقویم پر بلای من خالی از فصل بهار ندیده اشکای منو چشمای کور روزگار هر کی امد زخمی نوشت رو دفتر خاطره هام آغاز من تموم شده مرده نشسته زیر پام قصه برو آخر خط پات رو بذار رو نقطه چین ....... نفرین من به بختمو ماه و ستاره و زمین. گاه در نگاه هم چه عاشقانه می کند
نگاه من به عشق تو همان که خانه می کند دو چشم بی قرار من ندارد آشیان خویش به ساحل خیال تو چگونه لانه می کند سرم ز داغ عشق تو خراب و آشفته شده نگاه تو سر مرا چگونه شانه می کند دلم اسیر چشم تو ولی که حیف عشق من که من مسافرم و دل مرا روانه می کند به خسته دل که می رسی ... مرا نگاه کن نگاه زیرکانه ات مرا جوانه می کند
| Design By : Night Skin |
خون درد را
با گلم سرشته است
پس چگونه سرنوشت ناگزیر خویش را رها کنم؟
درد
رنگ و بوی غنچه ی دل است
پس چگونه من
رنگ و بوی غنچه را ز برگهای تو به توی آن جدا کنم؟دفتر مرا
دست درد می زند ورق
شعر تازه ی مرا
درد گفته است
درد هم شنفته است
پس در این میانه من
از چه حرف می زنم؟درد، حرف نیست
درد، نام دیگر من است
من چگونه خویش را صدا کنم؟
