ترانه
شال گردنی ام را در آغوش میکشم و کلاهم را میکشم ..... نفسهای خسته ام را میان بافتهای ظریف حساسش آرام آرام گرم میکنم ... جای بوسه مهربان باد روی چشمهای خواب زده ام چه لذتی دارد هنگامی که پشت شال و کلاهم صورتم را پنهان میکنم . . میخواهم دیگر ناشناس بمانم ...!!!
نوشته شده در پنجشنبه 19 دی1387ساعت
19:50 توسط solmaz | |
| Design By : Night Skin |
دست سرنوشت
خون درد را
با گلم سرشته است
پس چگونه سرنوشت ناگزیر خویش را رها کنم؟
درد
رنگ و بوی غنچه ی دل است
پس چگونه من
رنگ و بوی غنچه را ز برگهای تو به توی آن جدا کنم؟دفتر مرا
دست درد می زند ورق
شعر تازه ی مرا
درد گفته است
درد هم شنفته است
پس در این میانه من
از چه حرف می زنم؟درد، حرف نیست
درد، نام دیگر من است
من چگونه خویش را صدا کنم؟
